Tα τελευταία 36 χρόνια γίναμε όλοι μάρτυρες μιας κατάστασης πολιτικής, κοινωνικής, οικονομικής η οποία έφερε τα πράγματα σε αδιέξοδο. Ο ατομισμός που κυριάρχησε και δυστυχώς υπάρχει μέχρι σήμερα είναι αυτός που διέλυσε τα πάντα. Το απροχώρητο έφερε το μνημόνιο στην Ελλάδα -λύση με την οποία διαφωνώ οριζόντια και κάθετα- με όλες τις συνέπειες που φέρνει αυτό στον ελληνικό λαό αλλά και που θα φέρει μπροστά.
Έπρεπε όμως να φτάσει η κατάσταση στο απροχώρητο; Δυστυχώς η πραγματικότητα είναι σκληρότερη και ξεπερνάει και την φαντασία. Όταν δεν υπήρξε σχέδιο για την οργάνωση σοβαρού κράτους αλλά όλος ο πολιτικός και οικονομικός βίος της χώρας μας στρεφόταν γύρω από την κατάκτηση της εξουσίας και της διατηρήσεως της ήταν επόμενο να αναπτυχθούν τάσεις οι οποίες με την πάροδο του χρόνου απέφεραν την διάλυση. 
Οι ευθύνες του λαού είναι και αυτές τεράστιες. Δεν φταίει μόνο η εξουσία. Τα λαμόγια, τα ρουσφέτια, η αδικίες επέφεραν την διάλυση του κοινωνικού ιστού και κατά συνέπεια και του οικονομικού και του ηθικού και του οικογενειακού.
Δυσκολίες τεράστιες και όπως φαίνεται ακόμη δυσκολότερη η επίλυση τους. Η κοινωνική κατάσταση είναι πραγματικά τραγική. Επίσης και στον ηθικό τομέα παρουσιάζονται στοιχεία παρακμής και διάλυσης. Όταν δεν υπάρχει κριτική αξιολόγηση, όταν τα πάντα κινούνται γύρω και μόνο για το χρήμα -που δεν υπάρχει σήμερα- είναι επόμενο να ασθενήσουν οι υπόλοιποι θεσμοί και αξίες και φυσικά να οδηγηθεί το έθνος μας στις έσχατες συνθήκες.
Το μνημόνιο και η σύμβαση είναι απλά η απόδειξη της πνευματικής και ηθικής χρεοκοπίας. Η απόλυτη μαρτυρία της ανικανότητας για  αυτοδιαχείριση. Το αποδεικτικό σημείο του τέλους της εμπιστοσύνης του ενός προς τον άλλον.
Όταν θα έρθει η ώρα να αποπληρωθεί το παρόν λαμβανόμενο δάνειο δεν θέλω να σκέπτομαι ποιες ακριβώς συνθήκες θα επικρατούν εκείνη την εποχή. Ευχή είναι να μην οδηγηθεί η κατάσταση στο απροχώρητο. Είναι ναι μεν σε αδιέξοδο αλλά δεν πρέπει να ξεπεραστούν οι τελικές αντοχές.
Είναι επίσης επιτακτικό γεγονός να υπάρξει άνοδος του πνευματικού επιπέδου του ελληνικού λαού. Πλέον δεν δικαιολογείται καμία παραίτηση από τις ατομικές ευθύνες του καθενός και είναι επιτέλους ώρα για την έναρξη μιας νέας ενότητας του ελληνικού λαού πάνω σε βάσεις δικαιοσύνης, αξιοπρέπειας, συμμετοχής και όχι αποκλεισμών. Αν θέλουμε να υπάρχει και στο μέλλον ελληνικό έθνος.