Η κοινωνία για να πάει μπροστά πρέπει να έχει λύσει τα οικονομικά-κοινωνικά της προβλήματα. Εδώ στην Ελλάδα σε αυτό τον τομέα δεν έχει γίνει τίποτα. Δεν είναι περίεργο επειδή ακριβώς προτεραιότητα δόθηκε στην καλοπέραση-όχι του λαού- στην ευμάρεια, στις ηδονές, στο άοκνο κυνήγι του πλούτου και του χρήματος με όποιο τίμημα. Ακριβώς για αυτό τον λόγο δεν έχει λυθεί κανένα πρόβλημα. Όμως αξιοσημείωτο είναι και το ζήτημα των σχέσεων πολιτείας και πολιτών. Μια σχέση πολυεπίπεδη χωρίς αμοιβαίο σεβασμό και αναγνώριση αλλά μόνο εξυπηρέτησης διαφόρων αναγκών… αυτή είναι η μόνη πραγματικότητα. Είναι πραγματικά απίστευτο το σημείο πτώσης στο οποίο έχει φτάσει η κοινωνία μας όταν ανέχεται τα ρουσφέτια…«θεσμοποιεί» φακελάκια…. «λαδώνει» για να δουλέψει η μηχανή…και γενικά αντί να υπάρχει ως στόχος το κοινό καλό… αντίθετα μόνο το ατομικό συμφέρον με όποιο πάλι κόστος…
Ειδικά τώρα με το μνημόνιο-ΔΝΤ-ΕΕ-ΕΚΤ σύστημα και με επιτηρήσεις «Τρόικας» μόνο θλίψη αισθάνεται ο κάθε πραγματικός Έλληνας. Βλέπει ακόμη και τώρα να μην έχει αλλάξει τίποτα αλλά αντίθετα η καθημερινή ζωή δεν έχει βελτιωθεί όσο και αν επιχειρείται να φανεί ότι κάτι έχει γίνει…
Το σίγουρο είναι ότι έχει ανατραπεί η καθημερινότητα και από το λεφτά υπάρχουν αποδείχτηκε ότι απλά δεν υπήρχαν…  Φυσικά υπήρχε πρόβλημα αλλά η παρουσίαση της πραγματικότητας θα ήταν απείρως καλύτερη από αυτό που έγινε.
Η κοινωνία μας πλέον δεν έχει συνοχή στον βαθμό που πρέπει. Υπάρχει πραγματικό πρόβλημα και ταυτόγχρονα κανείς δεν φαίνεται να συγκινείται για αυτό.
Άλλος οικονομικός δρόμος έπρεπε να είχε ακολουθηθεί και όχι αυτός. Ακόμη και όσοι επιμένουν ότι αυτή ήταν η λύση ας κατεβούν στους δρόμους να δουν την φτώχεια, την δυστυχία, την αγωνία για το αύριο… ας δουν κόσμο να ανοίγει κάδους σκουπιδιών για να βρουν φαγητό… να δει και άλλα πολλά…αλλά αυτά δεν φαίνεται να αποτελούν αιτία και αφορμή για να αλλάξει η οικονομική πορεία της Ελλάδας…
Είναι όμως ανάγκη για αλλαγή πορείας. Επειδή ο κόσμος έχει πραγματικό πρόβλημα επιβίωσης και δεν είναι αστείο.