Oι εξελίξεις που παρατηρούμε στην ανθρωπότητα είναι πραγματικά θλιβερές. Δυστυχώς ο υλισμός κυριαρχεί και το πιο εντυπωσιακό είναι ότι ενώ υπάρχουν τα μέσα ώστε να μην υπάρχει δυστυχία, φτώχεια, ανεργία και όλα αυτά τα αρνητικά χαρακτηριστικά…συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο. Κοινωνίες χωρίς συνοχή, χωρίς ταυτότητα με τους ανθρώπους κυριολεκτικά χαμένους σε κόσμους και σκέψεις που δεν έχουν ελπίδα.
Το χρήμα από εργαλείο για την ορισμό και την διευθέτηση συναλλαγών κατάντησε να είναι ο αυτοσκοπός της ζωής και το μόνο μέσο στο οποίο η «προσκύνηση» είναι δυστυχώς καθολική… όλοι αυτό επιδιώκουν και αυτό προσκυνούν και ακόμη χειρότερα δεν καταλαβαίνουν για ποιον σκοπό έχουν έλθει σε αυτή την γη…
Σε μια κοινωνία λοιπόν που το μόνο που έχει αξία είναι το χρήμα το βέβαιο είναι ότι απλά δεν θα έχει μέλλον. Στο παρελθόν η ιστορία έχει καταγράψει αφανισμούς εθνών στα οποία συνέβαιναν ακριβώς παρόμοιες συνθήκες. Επίσης εδώ στην Ελλάδα οι ρυθμοί στους οποίους φαίνεται ότι κινείται η κοινωνία δεν θυμίζουν σε τίποτα σύγχρονες καταστάσεις αλλά μια εποχή γύρω στο 1400 μ.Χ. όταν άρχιζε η πτώση του Βυζαντίου….πραγματικά υπάρχουν πάρα πολλά σημεία ταυτότητας με εκείνη την εποχή..
Οι αξίες που έχουμε στην Ελλάδα έχουν αγνοηθεί και στα πλαίσια ενός εφαρμοσμένου υλισμού-όπου υλικά πράγματα κατευθύνουν το ήθος,την σκέψη, τα συναισθήματα, την ζωή- οι άνθρωποι που κατοικούν σε αυτόν τον πανέμορφο τόπο έχουν αποδοθεί στο κυνήγι της ύλης και στην ισοπέδωση όλων των γνωρισμάτων από αυτά που κάνουν αισθητή την διαφορά πολιτισμένου από απολίτιστο. Δυστυχώς αυτό συμβαίνει καθετοποιημένα σε όλο το κοινωνικό φάσμα της πατρίδας μας.
Άνθρωποι όμως που δεν συνδέουν την υλική πραγματικότητα με  την πνευματική αλλά αντίθετα επιτρέπουν στην πρώτη να κατευθύνει την δεύτερη δεν έχουν ελπίδες προόδου και μακροπρόθεσμης παρουσίας… Ειδικά όταν με αυτά που βλέπουμε εδώ δηλαδή όλη η συζήτηση να είναι για το χρήμα και πως το κράτος θα το μαζέψει από τον κόσμο για να το δώσει… και ταυτόγχρονα να μην υπάρχει το ανάλογο ενδιαφέρον για την σωστή λειτουργία της κοινωνίας τότε με βεβαιότητα μπορούμε να προβλέψουμε ότι τώρα έχουμε πιάσει πάτο.
Αυτά που βλέπουμε στην πραγματικότητα και όχι στα χαρτιά και στους υπολογισμούς είναι τα οποία έχουν σημασία.
Η απογοήτευση είναι παρούσα. Αυτό που έγινε εδώ και 36 χρόνια δεν τιμά τον ελληνικό λαό. Δεν ήταν αυτή η ποιότητα του. «Εκπαιδεύτηκε» να γίνει αδιάφορος, υλιστής, ηδονοθήρας, λαίμαργος. Το εντελώς αντίθετο από αυτό που του έχει κληρονομήσει η έξοχη παιδεία του από τα αρχαία χρόνια μέχρι και τις μέρες μας…
Υπάρχει όμως ελπίδα για να γίνει ανατροπή αυτής της καθοδικής πορείας. Αυτή είναι η ουσιαστική αλλαγή τρόπων, σκέψεων, αξιολογικών κριτηρίων και ήθους. Μια δημιουργική χρήση της παράδοσης και μια διαφορετική πρακτική όχι όμως όπως αυτή σήμερα…
Η ιστορία το έχει αποδείξει πολλές φορές… ότι στο τέλος πάντα κάτι γίνεται και ο ελληνικός λαός τα καταφέρνει… πρέπει όμως αυτό να ξεκινήσει εσωτερικά για να γίνει εμφανής η διαφορά ποιότητας και όχι η προβολή του καταντήματος έτσι όπως είναι σήμερα και να αισθανόμαστε πραγματικά θλίψη να εξαρτόμαστε από άλλους αν θα μας δώσουν δόσεις… αν θα μας επιβάλλουν και άλλα εξοντωτικά μέτρα… και άλλα μη άξια του ονόματος που φέρουμε…
Χρειάζεται αλλαγή και δουλειά. Αλλά με δικαιοσύνη και κρίση.